Mijn bevallingsverhaal (part 2)

Vandaag is mijn kleine hummel jarig, een echte mijlpaal, die eerste verjaardag. Een mooi moment voor een terugblik naar de dag dat zij geboren is. Dit is het tweede deel van mijn bevallingsverhaal.

In het eerste deel van mijn bevallingsverhaal heb je kunnen lezen dat mijn vliezen braken op de avond na mijn babyshower, wat een timing. We moesten even naar het ziekenhuis tot de baby was ingedaald. De weeën begonnen toen langzaam en ik kreeg het advies nog zoveel mogelijk rust te pakken en lekker te gaan slapen.

Advies: slapen en eten

Michiel dook om half drie ’s nachts ons bed in en lag binnen no time te slapen. Ik deed mijn best, maar het lukte niet. Om de zoveel tijd voelde ik een wee en het hield me wakker, ik lag niet lekker en mijn maagzuur was, naja zuur. Ik ging beneden op de bank liggen en voor mijn gevoel was ik ieder uur wakker omdat ik een wee kreeg. De weeën kwamen steeds regelmatiger en ze werden ook heftiger. Ik mocht mijn verloskundige altijd bellen zei ze, maar ik vond het ook zo zielig om haar om vier uur in de nacht wakker te bellen. Zes uur vond ik een geschikter tijdstip en ik wilde toch wel even iemand spreken. Ze zou in de loop van de ochtend langskomen, het advies: rusten en ondanks de maagzuur wat proberen te eten.

Ik ben er klaar voor

Michiel was vroeg wakker en kwam naast mij op de bank liggen, mijn moeder was onderweg en ik was er klaar voor. Bevallen op een maandag, mijn favoriete dag. Bevallen op 3-9-18 (3×3=9, 9+9=18), want ik ben een sucker voor symboliek en ook nog eens op de eerste schooldag van het nieuwe schooljaar, alsof het zo moest zijn. Dit zou mijn dag worden, de geboortedag van onze dochter, ik had zin om te bevallen, écht.
Rond 12 uur kwam de verloskundige om voor het eerst te kijken hoe de stand van zaken was, ik was al op vijf centimeter, op de helft. Ik deed het fantastisch zei ze en die weeën, daar ademde ik rustig doorheen. Kom maar op met die baby.

Hallo ziekenhuis

De baby in kwestie dacht daar helaas anders over, de weeën namen af en om zeven uur ’s avonds zat ik nog maar op zes centimeter. Wat demotiverend zeg. Ook kwam het gesprek ‘infectiegevaar’ weer ter sprake, over drie uurtjes waren mijn vliezen 24 uur gebroken en was het advies naar het ziekenhuis te gaan. Ik keek in Michiels ogen, hij vond het thuis bevallen überhaupt al mega spannend en nu het woord ‘gevaar’ is gevallen, weet ik zeker dat hij het liefst wil dat we naar het ziekenhuis gaan. Na bijna 48 uur wakker te zijn en maagzuur dat eten binnenhouden belemmert, was het voor mij simpel. In plaats van te wachten tot de officiële 24 uur, zei ik: ‘Laten we nu alvast maar gaan, dan kan ze vandaag nog geboren worden’.

Ze komt nu

In het ziekenhuis kreeg deze zwangere vrouw, die toevallig panisch voor prikken is, na twee keer fout prikken eindelijk wat hulp op hormoongebied. Michiel zag mijn hartslag op de monitor flinke pieken en dalen maken, één van de hoofdredenen waarom ik thuis wilde bevallen, geen infuus in mijn arm. De weeënopwekkers deden gelukkig snel hun werk en om half 12 vroeg ik aan Michiel hoe laat het was. Ik was vastbesloten om voor middennacht te bevallen. ‘Haal de dokter, ze komt nu’, zei ik.
Het duurde even voor de verloskundige kwam, maar daar was dan het moment, ik mocht gaan persen. Alsof er een voetbal door een pvc-buis moest, zo voelde het. Onmogelijk. Michiel zat aan mijn bedkant, mijn moeder met tranen van geluk op haar wangen, op de stoel erbij en om 00.35, dinsdag 4 september is gezond en wel, onze dochter Brooklyn geboren.


Meer lezen? Hieronder zie je mijn recente berichten:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *