Tranen

Zo’n dag dat je even geen puf meer hebt, geen zin meer hebt en je het gevoel hebt dat alles tegenzit. Een off-day.

Het begon zondag, dus eigenlijk zijn het inmiddels een off-couple of days. Pijn door mijn hele lichaam, niet vooruit te branden, slecht geslapen en daarbij ook nog eens borstvoeding geven is best veel.

Zondag had ik drie afspraken staan en alledrie heb ik ze afgezegd. Met pijn in mijn hart, want ik doe graag gezellige dingen, maar mijn lichaam zei stop en niet verder. De laatste afspraak was met ouders en toen ik mijn moeder belde en zei dat ‘ik gewoon zo moe ben’, rolden de tranen over mijn wangen. Mijn moeder wilde het liefst naar me toe komen om mij een knuffel te geven. Ook kreeg ik wat advies: ‘Niet zo druk doen, lekker richten op je kindje en vriendje. De rest is niet belangrijk, dat komt allemaal wel weer’.

Maandag vol goede moed naar werk, maar onderweg merkte ik het al, ik ben er niet helemaal bij. Op werk kwam ik tot het besef dat ik een aantal dingen was vergeten, ik liet dingen meerdere malen uit mijn handen vallen en het geluid wat de kinderen produceerden voelde ik tot op het bot – ik trek dit niet. Na de ochtend ging ik naar huis, naar bed en later even een bezoek aan de dokter.

De dokter constateerde dat ik een lichte borstontsteking heb. Grote kans dat ik het kan verhelpen met paracetamol en (veel) kolven of voeden. Gelukkig nog geen antibiotica nodig en een verklaring voor mijn lichaam dat vreselijk voelt.

Vandaag een dagje ziek thuis. Vandaag staat in het van teken van rust, paracetamol en kolven (en een heleboel Netflix).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *