Trouwschoenen crowdfunden

Er waren veel redenen om het niet te doen, maar ook redenen om het wel te doen en daardoor werd het toch ja. Gewoon doen, want wie niet waagt, wie niet wint. En wie zijn dromen waar wil maken, moet wagen en dat heb ik gedaan.

Eerst speelde ik alleen met het idee, nee, om eerlijk te zijn had ik mijn droom al opgegeven. Ik had me er al bij neergelegd dat, als ik zou trouwen, het niet in dezelfde schoenen zou zijn die Carrie Bradshaw droeg in de serie ‘Sex and the city’. De serie die ik kan dromen, de serie die ik al meer dan tien keer heb gezien en de serie die voor altijd een plek in mijn hart heeft. Een schrijfster in New York die uiteindelijk trouwt met de liefde van haar leven, het plan was om groots in de openbare bibliotheek te trouwen, maar het werd uiteindelijk city hall. O my god, ja.

Snap out of it

Die droom heb ik door de jaren heen al flink bijgesteld. Zoals jullie weten woon ik (nog steeds niet) in New York en dat grootste trouwen gaat het ook niet worden. Allemaal heel mooi, maar mijn droomscenario kost gewoon te veel geld en ik kan het niet over mijn hart verkrijgen zoveel geld uit te geven aan één dag. Trouwen hoefde niet meer zo, ik had die droom opgeborgen en weggestopt.
Toen mijn dochter werd geboren vond ik het wel belangrijk dat alles goed geregeld zou zijn en hoe doe je dat simpel, snel en goedkoop? Bij het gemeentehuis op dinsdagochtend. Simpel en goedkoop, ja. Snel, nee. Gewoon een wachttijd van dik een jaar, dus november zijn we eindelijk aan de beurt. Romantisch hé.

Tussen neus en lippen door

We hebben er lang niet aan gedacht, tot we samen een huis hadden gekocht en we moesten invullen wat onze burgerlijke stand is. Oja, we gaan trouwen. Ik begon er steeds meer aan te denken en in gesprekken met familie en vrienden kwam het zo nu en dan toevallig ter sprake. Veel waren verbaasd en vroegen zich af hoe het komt dat zij dit grote nieuws nog niet wisten. Nou, groot, groot. We gaan er niks aan doen.
Daar zijn de meeste mensen het dus niet mee eens. Mijn twee beste vriendinnen meldde zich direct aan als getuigen en begonnen over trouwjurken en fotoshoots en ringen. WOW. Geen jurk en geen ringen. Foto’s, natuurlijk. Have we met?

Trouwschoenen

Ik hoef verder niks speciaals, maar die royal blue Manolo Blahniks blijven door mijn hoofd schieten. Ik heb gezocht naar neppers, ik heb bedacht genoegen te nemen met look a likes, maar het blijft door mijn hoofd schieten. Dat laatste stukje van mijn trouwdroom kan ik niet loslaten. De romanticus in mij, het meisje met grootste dromen wilt het in ieder geval proberen en crowdfunding is een manier. Geen jurk, geen grote bruiloft, geen trouwcadeau’s, maar een bijdrage om mijn bruiloft speciaal te maken en dat mijn dochter later vol verwondering kan kijken naar de trouwfoto’s en zij de schoenen later kan dragen.

Wil je me steunen om mijn droomschoenen te kunnen dragen op mijn trouwdag en vele dagen daarna? Doneer hier. Alle kleine beetjes helpen.


“Something old, something new,
something crowdfunded and something blue”

Heleen Folgering

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *