Maandelijkse update: nog 4 maanden tot de 30

Slik, nog vier maanden. Toch best confronterend, zo’n maandelijkse update. Over vier maanden ben ik dertig. Heel onwerkelijk nog. Weinig op de blog geweest de afgelopen maand, hoe komt dat eigenlijk? Lees het hieronder.

De rode draad van afgelopen maand was ‘moe zijn’. Veel mensen om mij heen ziek, ik gelukkig niet, maar wel dus heel moe. In plaats van avonden met mijn laptop op schoot om lekker te schrijven, was het onder een dekentje liggen en wakker proberen te blijven tot ik (eindelijk) naar bed mocht. Herkenbaar?
Het voelde een beetje als de herfst-blues, terwijl ik zo blij ben dat het herfst is. De kleuren, de blaadjes op de straten, de dikke jassen en zachte sjaals. Ik vind het echt genieten. En dat was ik de afgelopen maand ook aan het doen, zoveel aan het genieten van mijn leven en dus wat minder op de blog en op social media. Gewoon even lekker prioriteiten stellen.

Meubels on my mind

De afgelopen maand ben ik ook veel bezig met de verhuizing, er staat al een gedeelte ingepakt, we hebben meubels, tegels en verf aangeschaft en het komt nu heel erg dichtbij. Op de valreep ook besloten een nieuwe bank aan te schaffen, want de nieuwe huurders van ons huis willen onze graag overnemen. En een nieuwe bank uitzoeken is moeilijker dan je denkt als je een man van 2 meter en een vrouw van 1.65 combineert.
In plaats van fit worden en aan mijn boek schrijven is het nu meubels, meubels, meubels. Er is zoveel keuze en ik vind zoveel leuk, een killing combinatie.

Mijlpalen

Wel komen onze mijlpalen steeds dichterbij, een eigen koophuis, de week erop trouwen en sinds vandaag loopt mijn kleine hummel los. Mega trots, echt waanzinnig trots. Stiekem werd ik een beetje ongeduldig, want ze leek het al echt te kunnen, maar hield toch nog telkens mijn vinger vast. Zaterdag kochten wij nieuwe schoenen voor haar en trots dat ze was, we hadden opeens een showpony in huis. Na zondagochtend anderhalf uur buiten te zijn geweest en voor een dreumes echt ver te hebben gelopen, wist ik dat het nu echt bijna zou zijn voor zij zou kunnen lopen en vanochtend was het dan eindelijk zo ver. Daar ging ze dan, met een grote lach op haar gezicht zette zij haar eerste stappen. Echt bijzonder. Dan lijken mijn eigen doelen ineens minder belangrijk, het draait allemaal om haar.

De komende twee weken hoop ik wel weer wat meer blogs te posten, maar ik kan niks beloven. De verhuizing (en een bank uitzoeken) is prioriteit op dit moment. Zin om meer te lezen, blader dan even door mijn recente blogs heen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *