Vreugdedans

Blij zijn om kleine dingen is fijn. Die kleine dingen vieren maakt die blije dingen nóg leuker. Zo deed ik vandaag voor half acht al een vreugdedansje om twee redenen. Echt een goede start van de dag al zeg ik het zelf.

Mijn glas is altijd wel half vol. Driekwart vol eigenlijk. Ik ben een blij persoon. Sinds de komst van mijn kleine hummel ben ik nóg blijer geworden, echt waar, een kind brengt echt geluk. Ik ben nog meer waarde gaan hechten aan die kleine dingetjes, want die kleine hummel bereikt iedere dag wel meerdere mijlpalen. Een echte goalgetter.

Om twee redenen deed ik dus een vreugdedansje vanochtend. Ik werd wakker van het geluid van voetstappen. Niet van mijn kleine hummel, maar van mijn grote hummel. Terug van zijn nachtdienst, rommelt hij zachtjes een ontbijtje voor zichzelf in elkaar. Dat betekent dat het na half zeven is en mijn kleine hummel dus nog slaapt. WOW!
Heel stom, maar de eerste dingen die dan door mijn hoofd schieten zijn: ‘Dit is ongewoon, leeft ze nog wel, help ik heb haar vermoord.’

De gedachte ‘heb ik haar vermoord’ is niet heel gek en ik zal even uitleggen waarom. Gister heb ik mijn kleine hummel namelijk voor het eerst wat noten gegeven. Vriendlief heeft namelijk een notenallergie en wij vragen ons dus al een tijdje af of zij de allergie geërfd heeft en of we nog een EpiPen moeten aanschaffen?
Het consultatiebureau gaf het advies wat stukjes noot door haar fruithapje te malen op een dag dat ik vrij zou zijn zodat ik haar reactie goed in de gaten kon houden. Gister is alles goed gegaan, geen vlekken, bultjes, roodheid of moeite met ademenen. Gelukkig heeft ze de nacht ook overleefd, ik heb haar niet vermoord. Én, grote kans dat ze dus geen notenallergie heeft.

Vriendlief en ik stonden gearmd in de deuropening naar ons slapende meisje te kijken. Ze leeft nog, ze slaapt voor de verandering eens uit en we leefden nog lang en gelukkig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *