Wat verandert er na die eerste verjaardag?

Begin deze maand was mijn hummel jarig, een echte mijlpaal in het leven van je kind. Ook voor ons, als ouders, was het echt iets om naar toe te leven. Je bereid je voor, je plant dingen en dan, dan is je kind opeens 1 jaar. Wat verandert er na die eerste verjaardag?

Los van het feit dat je je kind nu een dreumes kan noemen, veranderd er eigenlijk niks. Ja, dat is even een anti-climax hé. Precies het gevoel dat ik had toen haar verjaardag voorbij was. Dat was het dan, dat moment, die ene grote mijlpaal. Niks nieuws, niks groots, gewoon 1 jaar. Het leven van je kind ging van dagen naar weken, van weken naar maanden en nu is het gewoon ineens een heel jaar wachten. Grote anti-climax.

Verwachtingen

Volgens mijn moeder – wat ik nu dus in twijfel trek – liep ik met mijn eerste verjaardag en was ik zindelijk met anderhalf jaar. Als ik naar mijn hummel kijk, zie ik dat eerste bijna gebeuren (maar nog niet helemaal) en dat tweede écht nog niet gebeuren. Onbewust, thanks mom, had ik verwacht dat zij met of rond haar eerste verjaardag ook zo lopen. Als ik het kon, zou zij het ook moeten kunnen, ze is mijn dochter, ze lijkt op mij, hup, hup, dacht ik.
Niet dus, nog een anti-climax. Shit, dat heb je met verwachtingen. Ineens werd ik onzeker. Waren mijn verwachtingen te hoog? Zo niet, heb ik haar wel genoeg uitgedaagd? Heeft ze een achterstand omdat ze eerder geboren is dan de uitgerekende datum? Niks voor mij dit, maar toch schoot het door mij heen.

Stappen zetten

Een week of misschien twee weken na haar verjaardag liepen we om half 8 ’s ochtends naar de opvang. Een stukje wat ik normaal in 2 minuten met loop, maar over deze zeshonderd meter hebben we nu een kwartier gedaan. Ik dacht, ik probeer het eens met één hand. Ineens liep ze aan één hand, dit had ze nog nooit zo daadkrachtig gedaan. Het ging met vallen en opstaan, maar iedere keer zette ze door. En wat was ik aan het genieten, o man. Die kracht in haar ogen en het doorzettingsvermogen wat zij toen toonde, ik wilde het uitschreeuwen. Zo trots als een pauw was ik. Onhandig heb ik wat op film weten te krijgen, ik was nog maar net op tijd op mijn werk, maar dat was nu niet zo belangrijk. Het belangrijkste is: mijn meid zet stappen!

Meer lezen? Check hier mijn recente blogs:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *