Zeg nooit ‘nooit’ in de liefde

Jezelf kwetsbaar opstellen is best spannend, helemaal als het gaat om de liefde. Juist als je je kwetsbaar opstelt in de liefde, krijg je er zo intens veel liefde voor terug. Daar ben ik inmiddels wel achter. Deze blog gaat daarom over liefde.

Al een paar maanden wil ik deze blog schrijven, maar nu heb ik pas de moed om het te doen. Misschien denk je na het lezen van deze blog, was dit het? Misschien wel, maar voor mij heeft dit wel even wat moed gekost. Ik vind dat jezelf kwetsbaar opstellen, het mooiste is wat een mens kan doen. Het maakt iemand ‘mens’. Daarom is mijn favoriete boek ‘De kracht van kwetsbaarheid’ van Brené Brown. Vandaag toon ik een stukje moed.

Gebroken hart

In de liefde heb ik heel veel mooie dingen meegemaakt en heel veel nare dingen meegemaakt. Je kent het vast wel. Ik heb zelf fouten gemaakt, grote en kleine en ik heb ook verdriet gehad van de fouten van anderen. Gelukkig kan je van je fouten leren. Na iedere verbroken relatie geloofde ik nog steeds in de liefde en iedere volgende relatie probeerde ik het beter te doen, nog meer lief te hebben en maakte ik altijd plannen voor later. Altijd. Ik bleef altijd geloven in een happy ending.
Tot twee jaar geleden, toen was mijn romantiek op. Ik stopte met geloven in een happy ending en daarmee brak ik mijn hart. Ik zei tegen mezelf: ‘Nooit meer een vriendje, nooit meer praten over de toekomst, nooit trouwen, nooit meer samenwonen, nooit meer samen een huis kopen en nooit meer afhankelijk. Nooit meer.’

Toen kwam hij..

Het leuke is dat we elkaar al ontmoet hadden toen we allebei nog in een relatie zaten. Hij herkende mij van mijn werk bij Haerlems Bodem. Een half jaar later gingen we pas op date. Ik had strenge regels opgesteld: geen romantisch gedoe, geen ouders ontmoeten en geen relatie. Ik wilde vrij zijn. Hij deed zo ontzettend zijn best en hij was zo lief voor me. Ik hield vast aan mijn regels. Toen ik na twee maanden daten zwanger was, liet ik al mijn regels los. Kom maar op met die liefde!
In een rap tempo gingen wij elkaars ouders ontmoeten, romantisch doen, samenwonen en ons voorbereiden op ons kindje. Mijn zwangerschap is het beste wat mij is overkomen, want zonder dat, had ik hem misschien wel laten lopen. Bleek het toch mooi even de liefde van mijn leven te zijn.

Nu is ons meisje bijna één jaar, zijn we kei-romantisch samen, hebben we samen een huis gekocht en als kers op de taart; als we gaan trouwen in november neem ik zijn naam aan. Nooit wilde ik mijn achternaam opgeven en daarbij mijn onafhankelijkheid en mijn trots. Al een tijdje wil ik niks liever dan bij hem horen, bij hem en bij haar, want mijn lieve hummel heeft ook zijn naam.

Moed

Het duurde ook zelfs even een tijdje voor ik hem durfde te vertellen dat ik zijn naam wilde aannemen, want bij het aanvragen van het huwelijk koos ik er nog ‘stoer’ voor mijn eigen naam te houden, maar het voelde niet goed. Die stomme principes dacht ik, waarom trek ik daar zo zwaar aan? Ik heb een ontzettend lieve man, die de sprong met mij durfde te nemen, die er voor mij en onze dochter is, die zo romantisch doet en de rest van zijn leven met mij wil delen. Wie houd ik nou voor de gek? Ik moet deze sprong ook nemen.


Let’s flip a coin.

Heads, I’m yours.

Tails, you’re mine.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *